Onsr schwäbische Sprâch isch emmr wiedr an Ausdruck von Formulierkunst ond Sprachgewalt. Vor a paar Tag isch a jüngers Paar mit seim mendestensch 60 Jâhr altem Agria-Einachschlepperle mittla uff dr Strâß standblieba. „S’lauft nemme, des Glomb isch heh, des kâ’sch fortschmeiße“, hât dr Fahrer komplett frustriert festgestellt. Was für a Freud’ a paar spätr, wia mr ma wiedr des „Tuff-Tuff-Tuff“ vom Agria gehört henn. Irgend a Käpsle hat’s wohl gschafft den eigentlich ohvrwüstlicha Schlepper wiedr zom Laufe zom bringa.
„Des Glomb isch heh“, isch au an ra alta Türklingel gstanda, weil se nemme funktioniert hât, ond drzua: „Schellat se net an sella Schell, selle Schell schellt net. Schellat se liabr an sellere Schell, sellere Schell schellt.“ Ond nâ hât dr Schorsch no den Spruch gfonda: „Gau lau, stau lau, bleiba lau.“ Was a Nordlicht so übrsetzt hât: „Irgendwas mit einem Pferd, das in einem Stau stehen bleibt.“
In dem Sinn â guate Woch’ ond em Herrgott sein Sega.
